Zofa

Dit plan is een voorlopige opbrengst van de samenwerking tussen Woningstichting Haskerland, Stichting Huize Noord-Deurningen/Zorgcentrum St. Theresia en  zofa.

aanleiding

Gezien het feit dat het zorgcentrum St. Theresia als gebouw niet meer aan de eisen van deze tijd voldoet, werd gezocht naar mogelijkheden tot ingrijpende verbouw of nieuwbouw. De eerder genoemde partijen vonden elkaar en hebben een gezamenlijk plan voor totale nieuwbouw van het zorgcentrum St. Theresia, op het terrein van het Theresiahuis, de seniorenwoningen van de Woningstichting Haskerland en de huishoudschool Maria Goretti, eigendom van de gemeente Skarsterlân.

stedenbouwkundig- en landschapsplan

De stedenbouwkundige interpretatie heeft geleid tot een opzet waarbinnen de randen/grenzen van het totale gebied worden vervolmaakt en een vrij binnengebied ontstaat met een eigen parkachtige sfeer. De doelstelling kan als volgt omschreven worden: ‘het creëren van een gebied dat een herkenbaar totaal is met een sterke ruimtelijke samenhang, zonder een enclave te worden’. Streven is om de plek een park te maken voor Joure en tegelijker-tijd een tuin voor de bewoners. Een Begijnhof bijvoorbeeld verenigt deze kwaliteiten ook in zich. De aanwezige schaal en bestaande structuren in de omgeving vragen om een bijzondere uitwerking van deze randen. De noord- en zuidzijde kunnen tevens als toegangen voor het gebied worden gezien, zij sluiten direct aan op het netwerk van wegen en straten. De oost-en westzijde sluiten aan op de achterzijde van bestaande woonbebouwing.

Als concept is ‘verbinding en beweging’ gekozen. Verbindingen in de bestaande hoofdstuctuur, tussen achterliggende wijken en centrum en tussen de nieuwbouw onderling. Bewegingen die leiden tot een dynamische structuur, voor toekomstige bewoners, omwonenden en passanten.

Een aantal karakteristieke en betekenisvolle elementen in het gebied en de directe omgeving worden daarvoor in het ontwerp opgevoerd. De kerk, een begraafplaats omgeven door water, een sloot, de lintbebouwing en de karakteristieke verkaveling van de woonwijk aan de oostzijde. Middels een aantal zichtlijnen, ontslui-tingsassen, een doorgaand fietspad en een stelsel van wandelpaden, bomengroepen en solitairen worden de verbindingen zowel visueel, fysiek als denkbeeldig gelegd.

De stedenbouwkundige uitwerking heeft geleid tot een park dat alle ruimtes samentrekt tot één groot geheel waarbij de bebouwing een belangrijke rol speelt in de herdefiniëring van de straatwanden en vensters biedt met zicht op het binnengebied. Door te kiezen voor een concept met een eenduidige vloer (gras) en hoofdzakelijk berkenbomen ontstaat er een rustig beeld voor het geheel. De diverse gebouwen worden als het ware bijeengehouden door de sobere parkinrichting. Hierdoor wordt het gebied als ruimtelijke eenheid herkenbaar.
Het plan is om de hoofdopzet van het geheel sober te maken (bomen en gras) om vervolgens alle middelen en energie te richten op het maken van goede details en het inzetten van duurzame materialen.

De bebouwing bestaat uit 4 typologieën die ieder hun rol spelen in de beleving van het park en de gebieden er omheen;
Het zorgcentrum als duidelijke continuering van de straatwand en begeleider van de zichtlijnen aan de Prof. T. Brandsmaweg, de parkvilla’s als ‘parels’ in het park, de hofwoningen als afsluiting aan de rand van het park aan de Uilke Boonstralaan en de appartementen op de hoek van de Stationsstraat en de Prof. T. Brandsmaweg vormen samen met het zorgcentrum een venster
op het binnengebied en vormen een  typologische schakel tussen de nieuwbouw en  de belendende bebouwing .
De ontsluiting van het gebied geschiedt door een aantal li-neairen waaraan  parkeerplaatsen gesitueerd zijn en een rondgaande ring (het circuit) die de lineairen onderling verbindt en daardoor de doorgaande routes in het gebied en de ontsluiting van de parkvilla’s in het groen verzorgt. Het circuit is bedoeld om de parkvilla’s per auto (ambulance, brandweer, mindervaliden etc.) en fiets bereikbaar te maken. De bedoeling is dat er niet geparkeerd gaat worden, dit zou het parkidee verstoren. Om te bereiken dat er niet geparkeerd kan worden is de weg slechts 3,50 meter breed gemaakt, dit is juist voldoende om elkaar op de eenrichtingsweg te passe-ren maar een geparkeerde auto zou irritant in de weg staan. Ruimtelijk zorgt het mooi uit te voeren circuit bovendien voor het bijeenhouden van het park en het mogelijk maken van doorsteken voor wandelaars en fietsers.